Yoga, zweverig?

Van het zweverige type ben ik niet, eerder een realistische hippie… 

Hadden ze mij een jaar gelede gezegd dat ik een trouwe beoefenaar van yoga zou zijn en dagelijks zou mediteren, zou ik jullie allemaal eens goed uitgelachen hebben, gekke mensen!  

What the…

En plots in de grootste identiteitscrisis die ik mij kon bedenken, belandde ik in een yogastudio. Jawel: zo eentje met boeddha-figuren, wierookstokjes en zweverige muziek. En dan spreek ik nog niet over de “ohm” die plots iedereen in zijn eigen stemgeluid was aan het chanten. Mijn eerste gedacht?! Sterk spul dat ze hier gebruiken…. 

Ik moet jullie toegeven, ik heb eventjes overwogen om stiekem buiten te glippen.  

Toch was er iets dat zei, komaan jongske, DIT is wat je nodig hebt… En toen ik er even over nadacht en ik zeker wist dat er geen camera’s hingen, dacht ik: ach ja, waarom niet? De mensen die daar waren, zagen er allemaal gelukkig uit dus misschien kon ik hier wel iets van leren.  

Gezocht: hobby

Door mijn onstabiele, onsociale werkuren, shiftensysteem (juij) heb ik eigenlijk weinig contact met mensen die geen shifts werken. The perks of working in shifts. Pas op, je krijgt er wel een goed gevoel voor sarcasme en vettige humor voor in de plaats. 

Sinds ik werk, heb ik ook heel weinig tijd voor dingen buiten mijn werk. Ik ben al eens blij dat ik gewoon zuur en asociaal op mijn zeteltje mag liggen! Maar op een dag bedacht me ik dat had ik me dat continue werken, elk weekend feesten en de dag erna zuur zetelhangen niet echt een zingevend leven is. Ik moest opzoek naar een nieuw doel…   

Scrollen, scrollen, scrollen op het internet dus. Van op de zetel, duuuh  Zwemmen? Neen, ik haat water in mijn neus (for real!) Fietsen? Hahaha! En dan bergop moeten? No thanks. Lopen? Daar was mijn milt niet zo super blij mee. Ik snap ook niet waarom mensen aan zo’n sadistische sport verslaafd worden. Blijkbaar komen door lopen endorfines vrij in het lichaam. Ik heb het geprobeerd…  

Guess what?  Nadat ik bijna het witte licht aan het einde van de tunnel heb gezien, blijkt ook nog eens dat er iets mis is met mijn hormoonproductie. Het was dat of misschien kwam mijn lopen, helemaal niet in de buurt van het ECHTE lopen. Kortom: geen 10 miles voor Jessica.  

Ik denk dat ik mijn punt wel gemaakt heb, ik ben geen atletisch type. Dus maar wat verder swipen op facebook en verder zwelgen in mijn eigen zelfmedelijden en dat alles – jawel – op mijn zetel.  

Eureka!

Door dat doelloos swipen, zag ik ineens het woord “yogalessen” staan. Ja yogalessen, misschien was dat wel iets voor mij? Nu moet ik nog het geluk hebben dat er een of andere yogastudio (ja, ze noemen die echt zo) in de buurt is. My lucky day, 10 minuutjes van mijn zetel was er één. En er stond nog bij: “iedereen welkom”. Ja, u leest het goed, dus ook mensen die het sportgehalte van een slak hebben. Met andere woorden: eindelijk miscchien een sport waar ik iets in kon bereiken.  

De kennismaking…

Soit, mijn eerste ontmoeting kan je in het begin van mijn post lezen.  

Hoewel mijn innerlijke realist dacht van: what the hell?” had ik toch een heel speciaal gevoel vanbinnen. Neen, geen vlinders in mijn buik of het gevoel van een lege blaas, nadat je uren hebt moeten inhouden omdat er geen toilet in de buurt was.  

Een gevoel van rust, wakker worden nadat je bijna bent dood gegaan van de miltsteken. Want helaas, ook om yoga te beoefenen heb je enigszins een beetje conditie nodig, om over flexibiliteit nog maar te zwijgen… Dat hadden ze wel eens in de beschrijving mogen zetten (knipoog).

Maar ik wijk weer af, sorry… 

Neen, ik had het gevoel wakker te worden. Niet zoals wakker worden na een zalig slaapje wanneer die wekker weer eens staat te rinkelen. Neen, wakker worden als in opstaan en genieten van de rust. Want ja, toen besefte ik het, ik leefde al een aantal maanden op automatische piloot. De enige emoties die ik had de laatste tijd had waren frustratie en cynisme. Oh wacht, cynisme is geen emotie, jammer. Op dat moment besefte ik dat er iets moest veranderen. En toen was het tijd voor identiteitscrisis nummer 34898…  

Sindsdien heb ik besloten dat yoga mijn ding is. Ja inderdaad, ik heb nu een ‘ding’, en ik heb sinds die dag geen enkele dag overgeslagen. Dat verbaast de mensen dicht rondom mij nog steeds. Ik heb de reputatie in het begin altijd voor de volle 100% te gaan voor mijn ideeën en impulsieve uitspattingen. Dit duurt meestal tot de week erna, als ik weer een ander nieuw idee heb, waar ik mij dan ongetwijfeld weer volledig voor smijt. Jawel, mijn enthousiasme siert mij…

Wat yoga is voor mij …

Elke week, bijna elke dag, practice ik MIJN yoga. Mijn yoga is mijn ontdekkingsreis naar mezelf, naar hoe ik sta en wat ik doe in het leven. En ja, dat is soms heel confronterend, want soms zit je niet op de juiste weg en beland je in een kleine identiteitscrisis. Maar het is voor mij ook heel bevrijdend. Sinds ik yoga beoefen heb ik mijn lach, mijn levensvreugde, mijn doel en mijn humor (voor moesten jullie het nog niet gemerkt hebben) teruggevonden. En daar alleen al ben ik ontzettend dankbaar voor.  

Naast eten, mijn vrienden en af en toe zetel hangen, is yoga mijn houvast in het leven.  

Sindsdien noem ik mezelf een realistische hippie: voetjes op de grond maar luisterend naar je hart.  

En voor de nieuwsgierigen onder ons! Ik ben nu degene die met volle overtuiging meedoet met de “ohm”-chanten alsof het een auditie is voor de Voice van Vlaanderen. 😉  

Namasté Jess!

2 Comments on “Yoga, zweverig?

  1. Super, die licht sarcastische en realistische manier waarop je dit geschreven hebt. Daar gaan veel mensen zich in herkennen ! Krijg ‘bijna’ zin om van mijn eigen zetel te komen en een yogamatje te kopen maar ga sowieso al helemaal mee in je verhaal! Heel veel succes met deze leuke blog! Lezen op zich is al ontspannend 😂

  2. Mooi verwoord ik kan mij er een beetje in terug vinden .

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: