Jess To Yoga

Vandaag, donderdag 2 mei, ben ik kei happy opgestaan, want ik had een belangrijke afspraak! 

Ik ben met zoveel grootse plannen bezig, en dat voornamelijk in mijn hoofd. Daarom bedacht ik mezelf dat het eens tijd was om, jawel, actie te ondernemen. Dus besloot ik om met boekhouder Rudy een afspraak vast te leggen. BELANGRIJK: Rudy, is boekhouder Rudy zijn echte naam niet. Omwille van de privacywet heb ik hem een andere naam gegeven, kwestie van geen schadeclaims te krijgen aangezien mijn bankrekening nu al aan het wenen is…  

Boekhouder Rudy, je vriend.  

Neen, Rudy was een toffe peer.  Hij nam mij serieus en lachte mij niet uit toen ik zei dat ik misschien toch wel gekke plannen had. Nu, of hij echt niet aan het lachen was, kon ik natuurlijk niet zien aangezien alles via mail ging. Maar ik geloof in de goedheid van de mens…  

Soit, vandaag donderdag 2 mei 2019, ontmoet ik Rudy voor mijn belangrijk gesprek in verband met mijn gekke yogaplan… Rudy ziet eruit als een echte boekhouder. Serieus en tikkeltje nors, ruikend naar een vers taske koffie maar toch zeer sympathiek. Hij vroeg wat verder naar mijn gekke plan. “Wel Rudy” zei ik, heel professioneel als ik altijd ben – NOT – “Ik zou graag yogateacher worden als zelfstandige in bijberoep” 

Zag ik daar een wenkbrauw fronsen? Wel ja, die pokkerface van jou kan beter Rudy… Als (bijna??) beginnend zelfstandige (??), herken je de “WTF-blik” in mensen hun ogen. Alsof ze jouw vol medelijden aan kijken en denken: “Lieve schat, kom eens met je voetjes op de grond”… Maar laat ze denken, want ik denk juist dat zij eens met de voetjes van de grond moeten komen, als je begrijpt wat ik bedoel?! Terug naar het medelijden van Rudy. Wel Rudy ik heb geen medelijden nodig, toch lief van jou dat je zo begaan bent… Rudy zei dat er tegenwoordig veel mensen yogateacher willen worden. Ja lap, nog meer concurrentie…  

Het plan van Boekhouder Rudy 

Rudy begint een plannetje te maken… Over BTW, belastingen en vrijstellingen en dan was hij nog niet over de vaste kosten begonnen. Zie mij hier volledig wit wegtrekken. Hij zei om de kosten te drukken dat ik beter les ga geven bij een VZW. Misschien geen slecht idee maar ik ben nog onder de indruk van al die cijfers… Oh mijne lieve god 

Really Rudy? Meen je dit nu, toen ik op het internet ‘vrijstelling van BTW‘las, klonk dat toch iets optimistischer en veelbelovender hoor… Ik kon mijn teleurstelling en sarcasme niet verstoppen – heel raar van mij – en zei tegen Rudy: “dus als Belgische zelfstandige, word je alleen nog armer?” Ik denk dat mijn bankrekening mij nu aan het smeken is op zijn blote knieën om het niet te doen…. “Neen please, doe het niet, denk twee keer na…. *jammerend gefluister* 

Ik was wel blij met Rudy zijn eerlijkheid. Echt ik apprecieer dat. Ik vind het leuk dat mensen hun wenkbrauwen fronsen en vlakaf, zonder al te veel boeh of bah zeggen waar het op staat. Of hij is gewoon geen fan van yoga teachers, dat kan ook. Maar neen ik geloof in de goedheid van de mens. Neen Rudy heeft zijn punt wel gemaakt…Ik denk zelfs dat hij het wat jammer vond. Ja ik zie ik vrij schattig uit wanneer, ik triestig kijk.  

Moraal van het verhaal:  

Zelfstandige worden in bijberoep zit er momenteel niet in aangezien de Belgische staat mij dan wil plunderen. Ik zal een, andere aanpak moeten verzinnen… Maar niet getreurd, deze bron van enthousiasme en impulsiviteit zal wel een andere manier vinden om haar gekke yogaplan tot werkelijkheid te brengen… Want als je met je voetjes op de grond blijft staan heb je nooit de kans om te vliegen. Jawel, deze zeemzoete quote heb ik terplekke, lees in de zetel, verzonnen.  

Namasté Jess  

Van het zweverige type ben ik niet, eerder een realistische hippie… 

Hadden ze mij een jaar gelede gezegd dat ik een trouwe beoefenaar van yoga zou zijn en dagelijks zou mediteren, zou ik jullie allemaal eens goed uitgelachen hebben, gekke mensen!  

What the…

En plots in de grootste identiteitscrisis die ik mij kon bedenken, belandde ik in een yogastudio. Jawel: zo eentje met boeddha-figuren, wierookstokjes en zweverige muziek. En dan spreek ik nog niet over de “ohm” die plots iedereen in zijn eigen stemgeluid was aan het chanten. Mijn eerste gedacht?! Sterk spul dat ze hier gebruiken…. 

Ik moet jullie toegeven, ik heb eventjes overwogen om stiekem buiten te glippen.  

Toch was er iets dat zei, komaan jongske, DIT is wat je nodig hebt… En toen ik er even over nadacht en ik zeker wist dat er geen camera’s hingen, dacht ik: ach ja, waarom niet? De mensen die daar waren, zagen er allemaal gelukkig uit dus misschien kon ik hier wel iets van leren.  

Gezocht: hobby

Door mijn onstabiele, onsociale werkuren, shiftensysteem (juij) heb ik eigenlijk weinig contact met mensen die geen shifts werken. The perks of working in shifts. Pas op, je krijgt er wel een goed gevoel voor sarcasme en vettige humor voor in de plaats. 

Sinds ik werk, heb ik ook heel weinig tijd voor dingen buiten mijn werk. Ik ben al eens blij dat ik gewoon zuur en asociaal op mijn zeteltje mag liggen! Maar op een dag bedacht me ik dat had ik me dat continue werken, elk weekend feesten en de dag erna zuur zetelhangen niet echt een zingevend leven is. Ik moest opzoek naar een nieuw doel…   

Scrollen, scrollen, scrollen op het internet dus. Van op de zetel, duuuh  Zwemmen? Neen, ik haat water in mijn neus (for real!) Fietsen? Hahaha! En dan bergop moeten? No thanks. Lopen? Daar was mijn milt niet zo super blij mee. Ik snap ook niet waarom mensen aan zo’n sadistische sport verslaafd worden. Blijkbaar komen door lopen endorfines vrij in het lichaam. Ik heb het geprobeerd…  

Guess what?  Nadat ik bijna het witte licht aan het einde van de tunnel heb gezien, blijkt ook nog eens dat er iets mis is met mijn hormoonproductie. Het was dat of misschien kwam mijn lopen, helemaal niet in de buurt van het ECHTE lopen. Kortom: geen 10 miles voor Jessica.  

Ik denk dat ik mijn punt wel gemaakt heb, ik ben geen atletisch type. Dus maar wat verder swipen op facebook en verder zwelgen in mijn eigen zelfmedelijden en dat alles – jawel – op mijn zetel.  

Eureka!

Door dat doelloos swipen, zag ik ineens het woord “yogalessen” staan. Ja yogalessen, misschien was dat wel iets voor mij? Nu moet ik nog het geluk hebben dat er een of andere yogastudio (ja, ze noemen die echt zo) in de buurt is. My lucky day, 10 minuutjes van mijn zetel was er één. En er stond nog bij: “iedereen welkom”. Ja, u leest het goed, dus ook mensen die het sportgehalte van een slak hebben. Met andere woorden: eindelijk miscchien een sport waar ik iets in kon bereiken.  

De kennismaking…

Soit, mijn eerste ontmoeting kan je in het begin van mijn post lezen.  

Hoewel mijn innerlijke realist dacht van: what the hell?” had ik toch een heel speciaal gevoel vanbinnen. Neen, geen vlinders in mijn buik of het gevoel van een lege blaas, nadat je uren hebt moeten inhouden omdat er geen toilet in de buurt was.  

Een gevoel van rust, wakker worden nadat je bijna bent dood gegaan van de miltsteken. Want helaas, ook om yoga te beoefenen heb je enigszins een beetje conditie nodig, om over flexibiliteit nog maar te zwijgen… Dat hadden ze wel eens in de beschrijving mogen zetten (knipoog).

Maar ik wijk weer af, sorry… 

Neen, ik had het gevoel wakker te worden. Niet zoals wakker worden na een zalig slaapje wanneer die wekker weer eens staat te rinkelen. Neen, wakker worden als in opstaan en genieten van de rust. Want ja, toen besefte ik het, ik leefde al een aantal maanden op automatische piloot. De enige emoties die ik had de laatste tijd had waren frustratie en cynisme. Oh wacht, cynisme is geen emotie, jammer. Op dat moment besefte ik dat er iets moest veranderen. En toen was het tijd voor identiteitscrisis nummer 34898…  

Sindsdien heb ik besloten dat yoga mijn ding is. Ja inderdaad, ik heb nu een ‘ding’, en ik heb sinds die dag geen enkele dag overgeslagen. Dat verbaast de mensen dicht rondom mij nog steeds. Ik heb de reputatie in het begin altijd voor de volle 100% te gaan voor mijn ideeën en impulsieve uitspattingen. Dit duurt meestal tot de week erna, als ik weer een ander nieuw idee heb, waar ik mij dan ongetwijfeld weer volledig voor smijt. Jawel, mijn enthousiasme siert mij…

Wat yoga is voor mij …

Elke week, bijna elke dag, practice ik MIJN yoga. Mijn yoga is mijn ontdekkingsreis naar mezelf, naar hoe ik sta en wat ik doe in het leven. En ja, dat is soms heel confronterend, want soms zit je niet op de juiste weg en beland je in een kleine identiteitscrisis. Maar het is voor mij ook heel bevrijdend. Sinds ik yoga beoefen heb ik mijn lach, mijn levensvreugde, mijn doel en mijn humor (voor moesten jullie het nog niet gemerkt hebben) teruggevonden. En daar alleen al ben ik ontzettend dankbaar voor.  

Naast eten, mijn vrienden en af en toe zetel hangen, is yoga mijn houvast in het leven.  

Sindsdien noem ik mezelf een realistische hippie: voetjes op de grond maar luisterend naar je hart.  

En voor de nieuwsgierigen onder ons! Ik ben nu degene die met volle overtuiging meedoet met de “ohm”-chanten alsof het een auditie is voor de Voice van Vlaanderen. 😉  

Namasté Jess!